5 (100%) 2 votes

Kiedy kilku przypadkowym osobom na ulicy zadamy pytanie „ Czym są zaburzenia odżywiania, anoreksja czy bulimia?” prawdopodobnie większość z nich odpowie poprawnie. Wiedza na temat tych dwóch chorób, mimo iż niezbyt obszerna, jest szeroko rozpowszechniona w społeczeństwie. Słyszymy o nich wśród znajomych, w telewizji czy w internecie.

 

Niewiele osób natomiast ma świadomość tego, że do grona zaburzeń odżywiania zaliczane jest również kompulsywne objadanie się. Mając  17 lat i siedząc z głową w lodówce, również o tym nie wiedziałam. Bardzo długo zajęło mi dojście do zdefiniowania mojego problemu. Niestety, wiedza na temat tej jednostki chorobowej jest bardzo mała, a informacje sprzeczne lub niepoprawne. Czytając wszystkie dostępne artykuły, nie czułam się lepiej, nie uzyskałam odpowiedzi na moje liczne wątpliwości. Czułam się jeszcze bardziej zagubiona i zdezorientowana. Poznaj 4 pytania o kompulsywne objadanie się i rozwiej swoje wątpliwości związane z tą chorobą.

 

Pytanie 1. Czy osoby chorujące na kompulsywne objadanie się są otyłe?

W Internecie nie brakuje testów zatytułowanych „ Sprawdź czy chorujesz na kompulsywne objadanie się”. W większości z nich widnieje pytanie o nadwagę. W rzeczywistości jednak bardzo dużo takich osób utrzymuje względnie poprawną masę ciała, często nie dając środowisku żadnego sygnału o swoim problemie.  Jak to się dzieje? Okresy objadania się zazwyczaj przeplatane są okresami głodówek, które mają za zadanie zrekompensować organizmowi dawkę nadmiernych kalorii. Istnieje jednak też druga grupa osób, u której występuje tylko jeden etap – etap objadania się. W takim przypadku niemożliwością jest kontrola swojej wagi, która z dnia na dzień rośnie nieubłaganie.

 

Pytanie 2. Czemu tak trudno jest rozpoznać problem kompulsywnego objadania się?

Podczas gdy anoreksja czy bulimia daje wyraźnie sygnały o swoim istnieniu zarówno otoczeniu jak i osobie dotkniętej tą chorobą, kompulsywne objadanie się jest dość problematyczne. Chorzy  w towarzystwie zwykle jedzą jak reszta osób przy stole. Wstyd i poczucie zażenowania , nie pozwalają postąpić inaczej. Sytuacja zmienia się, gdy taka osoba zostaje sama. Może jeść ile chce, nie czuje się przez nikogo oceniania czy krytykowana. Przez takie zachowanie bardzo ciężko jest osobom trzecim zidentyfikować problem. Dodatkowo istnieje trudność w znalezieniu tej cienkiej granicy między zwykłym jednorazowym objedzeniem przy okazji kobiecego PMS, świąt czy spotkania w restauracji pełnej najlepszych dań, a początkiem tej choroby.

 

Pytanie 3. Czy kompulsywne objadanie się jest zawsze wynikiem odreagowania złych doświadczeń życiowych?

Wszędzie słyszymy o zajadaniu stresu czy własnych problemów. Często też przyczyna tego typu zachowań poszukiwana jest w dzieciństwie chorej osoby. Nie jest to takie oczywiste. Choroba ta, bardzo często atakuje osoby po intensywnym okresie odchudzania się, kiedy to odmawiamy sobie wielu pokarmów. W momencie osiągnięcia idealnej wagi i chęci powrotu do ulubionych dań czy przekąsek bardzo łatwo jest przejść od jednego batonika, do zjedzenia wszystkich słodyczy jakie mamy w domu. Po takim incydencie targają nami wyrzuty sumienia, więc ponownie stawiamy sobie pewne ograniczenia, odmawiając sobie wielu rzeczy. Przy kolejnej próbie zjedzenia czegoś z naszej „dozwolonej listy” sytuacja się powtarza, a osoba chora przestaje kontrolować ilości przyjmowanego jedzenia, próbując nacieszyć się swoim ulubionym smakiem.

 

Pytanie 4. Czy osoba chora czuje się najedzona?

Kiedy po 2 latach od rozpoczęcia się moich problemów postanowiłam otworzyć się na ludzi i opowiedzieć innym o swojej chorobie bardzo często słyszałam jedno pytanie  „ Nie możesz po prostu przestać jeść kiedy jesteś już pełna i najedzona?” Nie, nie mogłam. Jedzenie nie miało na celu zabicia głodu fizycznego – taki zaspokoić jest bardzo łatwo. Jedzenie  zaspokajało głód psychiczny, a taki u mnie, tak samo jak u wielu innych chorujących osób, nie był zaspokojony nigdy. U chorych osób zanika umiejętność odczuwania uczucia głodu czy najedzenia. Jedzą, bo muszą, bo jest to silniejsze od nich samych. Jedzenie przestaje być tylko pokarmem, a staje uzależnieniem.

Natalia

Chcę zapisać się na newsletter i otrzymywać darmowe materiały PDF!

Nigdy nie otrzymasz od nas spamu. W każdej chwili możesz też zrezygnować. Twoje dane nie zostaną nikomu udostępnione, ani wykorzystane w celach marketingowych przez osoby trzecie.